آموزش و ارتقاء مهارت های زندگی
آموزش و ارتقاء مهارت های زندگی

قبل از اینکه بخواهیم به بحث آموزش مهارتهای زندگی بپردازیم بهتراست کمی درباره بهداشت روان بدانیم. بهداشت روان به زبان ساده یعنی توانایی شاد، سازنده، سالم و بدون دردسر و گرفتاری زیستن. بنا به تعریف سازمان جهانی بهداشت، بهداشت روان فقط به معنی نبود بیماری روانی نیست، بلکه بیشتر با نوعی سلامت ذهنی ارتباط دارد.

افرادی از نظر روانی سالم هستند که احساس کنند به خوبی با زندگی، مسائل و تغییرات آن کنار می آیند، می توانند زندگی خود را تحت کنترل داشته باشند و مسئولیت پذیر باشند. از توانایی های ذهنی خود به خوبی استفاده کنند، با دیگران ارتباط خوب و مناسبی برقرار کنند و به فعالیت های سازنده و مفید بپردازند.

همه ما در طول زندگی، با فشارها و استرس های بزرگ و کوچکی مانند مراحل رشدی، بلوغ، بیماریها، فشار اقتصادی، از دست دادن شغل، از دست دادن عزیزان، فشارهای ناشی از مشکلات در روابط عاطفی، سرو صدا و شلوغی و …. سرو کار داریم به همین دلیل، مشکلاتی را در تمام دوره های زندگی تجربه می کنیم.

این در دسرها و گرفتاری ها روی احساس رضایت و شادی ما از زندگی تاثیر می گذارد و به تدریج سلامت روانی – اجتماعی ما را تحت تاثیر قرار می دهد.

برای رسیدن به یک سطح مطلوبی از بهداشت روان و حفظ آن ، برنامه های مختلفی ارائه شده است که یکی از آنها آموزش مهارت های زندگی است.

سازمان بهداشت جهانی در تعریف خود مهارت های زندگی را توانایی انجام رفتار سازگارانه و مثبت به گونه ای که فرد بتواند با چالش ها و ضروریات زندگی روزمره خود کنار بیاید، تعریف کرده است.

چه مهارت هایی در برنامه آموزش مهارت های زندگی آموزش داده میشود ؟

جهت ارتقای سطح سلامت روان و پیشگیری از آسیب های اجتماعی اساسا از ده مهارت اصلی و پایه ای استفاده می شود که عبارتند از:

  1. مهارت خود آگاهی
  2. مهارت همدلی
  3. مهارت برقراری رابطه موثر (ارتباطات اجتماعی)
  4. (مهارت روابط بین فردی سازگارانه (ارتباطات بین فردی
  5. مهارت تصمیم گیری
  6. مهارت حل مساله
  7. مهارت تفکر انتقادی
  8. مهارت تفکر خلاق
  9. مهارت مقابله با هیجانات منفی
  10. مهارت مقابله با استرس

شخصی كه از مهارت های زندگی در مراوده و ارتباط با دیگران كمك می گیرد، در موضوعات زیر بسیار موفق عمل می کند:

  1. قدرت تحمل نسبت به نظرات مختلف و احساس امنیت نسبت به گفتار دیگران
  2. انجام به موقع كار با توجه به شرایط زمان و مكان
  3. برنامه ریزی و كوشش در امور مفید و دوری از هر كار بی فایده
  4. رازداری و كنترل گفتار
  5. برداشت واقع بینانه از جهان و عبرت آموزی از وقایع تاریخ گذشته
  6. تقویت خودپنداره و اتكاء به نفس
  7. استفاده از ظرفیتها و كنش های هوش